Çiçeklerim…

Selamlar, Bu blog yaklaşık 5 yıldır benim. Sevgili eşim, o zamanlar sevgili hayatımın aşkı adayım 🙂  benim için bu siteyi almıştı; ve yıllar boyunca da elinde tutarak benim için hazır tuttu. Her yıl bak bir yıl daha geçti diyerek bu sefer kullanacağım dedim ama nafile… Bir türlü başlayamadım. Bu gün saat 13.00daki dersimi beklerken bir taraftan da  bloğumda ne yapsam ne yapsam diye düşünüyordum.  Acaba söyleyecek hiç mi bir şeyim yok dedim. Oysa çenem düşüktür günlük hayatta. Sonra birden bire çiçeklerim geldi aklıma. Canım annemin  ben evlendikten sonra kendi çiçeklerinden kökler ayırıp, büyütüp, güzel saksılarda saklayıp, ben evime geçince de bu çiçekler senin evin için diye bana verdiği  çiçeklerimden bahsetmeye karar verdim. Ben de annemin bu özenini devam ettirmeye çalışarak onlara bakmaya başadım. Gördüğünüz fotoğraflar aslında geçen yıla ait. Daha sonra da şimdiki durumlarını fotoğraflayıp siteye yükleyeceğim.

Bu, yaprağı güzel. Bu daAnanemin bahçesinde benim için büyüttüğü çiçek. İlk geldiğinde her gün bir yaprağının küçüldüğünü farkettim. Önce bir anlam veremedim. Sonra bir gün annem bizdeyken çiçeğin üstünde bir tırtıl farketti 🙂 meğersem ipek böceğimiz olacakmış… Her gün kıtır kıtır yaprakları yiyen oymuş. Kendisini bahçeye transfer ettikten sora yapraklarımız kocaman oldu. Şimdiki halinin de fotoğraflarını yüklerim daha sonra.

 

 

 

 

İşte bunlar da menekşelerim…  O zaman henüz tomurcuk halindelerdi. Daha sonra kocaman çiçek demeti oldular yeşil yaprakların arasında.

    

Fotoğrafta gördüğünüz çiçekleri de çoğaltıp 5 saksıya çıkardım.  Sehpanın üzerindeki örtü Serpil annemin el emeği. Pek yakıştılar salonuma.  Saksılar ona zarar vermesin diye oldukça dikkatli olmam gerekti ama, hiç zarar vermemeyi başardım. Gördüğünüz kömürlü ütü ise gerçek. üstteki dişli kısmı kaldırıp içine köz olmuş kömürleri koyup ütü yapılırmış. Babanneme ait, dedemin, babamın halalarımın-amcamın kıyafetlerini bu ütüyle ütülemiş. Hiç görmediğim ama çok sevdiğim dedimi hatırlatıyor bana. Sonunda kapıp evime getirmeyi başardım 🙂 Salonda onun olması garip bir huzur veriyor bana… Ve böylece hayatımdaki tüm annelerin evimdeki izlerinden küçük bir kısım paylaşmış oldum sizinle. Daha çoook var tabii ki ama bu fotoğraflar hepsini birleştirmiş, baksanıza…

 

 

Bunlar da çiçeklerimin bir yıl sonraki halleri. Hepsi kocaman ve sağlıklı oldular ve artık saksılarına sığamaz oldular. Ben de onların doğurdukları çocukları minik kökleri başka saklılara aktardım ve kocamaaan bir aile oldular.

Fotoğraf-0111Fotoğraf-0097

Bunlar da aileye yeni katılan kaktüsler. Güneşi pek seviyorlar. Balkona koyduğumdan beri yaklaşık 8-9 çiçek açtılar. Ama çiçekler o kadar narin ki iki günde solup gidiveriyorlar. Ki bu onları daha da kıymetli yapıyor. Ben de onların tomurcuk hallerini seviyorum gidip gelip. İşte aşağıda resimleri tomurcuktan çiçeğe dönüşümü. Kaktüslerin çiçetlerinin ayrı bir zerafeti oluyor neden bilmem ama… 20130925_074548 20130925_074551

 

20130928_124133Fotoğraf-005020131001_202438

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *