Velev ki anne değilim!

Bu sabah “anneler günün kutlu olsun anne yarısı” deyip elindeki karanfili bana uzatan ve tüm sözcükleri genzime tıkayan kalbimin sevgiyle dolup gözlerimden taşmasını sağlayan biricik yeğenim ağlattı beni. Bir de çaktırmamak için daha da zor anlar yaşadım 🙂 Bu konuda annesinin de hakkını teslim etmek lazım. Miniğini bizden esirgemediğin, bizi de senin gibi sevmesini sağladığın için teşekkür canım kardeşim. 
Yalnız annelere bir itirazım var. Anne olunca anlarsın deyip çocuk doğurmamış kadınlara  haksızlık ediyorsunuz. Velev ki anne değilim ama bir çocuğu çok sevince de anlayabiliyor insan bazı şeyleri. Belki de siz haklısınız anne olmak bambaşkadır muhakkak. Ama sanmıyorum ki şu anda bu resimdeki minnoşu aklımdan bile geçirince kalbimden geçenleri anne olmak unutturabilir. Kalbini bir başkasına yuva yapabilen tüm kadınların anneler gününü kutlarım. 10322809_10152414925379643_1870420136823546277_n
En başta gönlümün sultanı Emre Mertim olmak üzere, tüm ailem iyi ki varsınız.

 

My story…

Bu siteyi yaklaşık 5-6 yıldır, o zaman “arkadaşım” 🙂 Şimdi aşkım, dostum, balım 🙂  gibi gün içinde farklı sıfatlarla çağırdığım Tanerim hazırlamıştı benim için. O zamandan beri tembellik, ne yapacağını bilememe vs vs gibi sebeplerden ötürü atıl durumda bulunan ama her yıl parası ödenen bir site olarak internette yer işgal etti. Ta ki önceki yıl çiçeklerimden bahsedene kadar…

Küçük bir ara verdikten sonra yine ilgilenmeye başladığım bu günlere bir başlangıç olsun bu sayfa. Devamı gelecek…